Nieuwjaarsbrief aan mijn zoon: waarom ik zo verdrietig was op 22 maart

Mijn lieve zoon,

Ik wil je nu vertellen waarom ik op 22 maart zo verdrietig was.

  • © Reuters Tijdens een optocht vlak na de aanslagen in Parijs, nog voor de aanslagen in Parijs © Reuters

Samira Bendadi

MO*redactie
Diversiteit en Noord-Afrika
29 december 2016

Z ondag elf december was ik jarig. Je kwam heel stil de slaapkamer binnen en sprong op het bed om me een gelukkige verjaardag te wensen. Weet je, ik was mijn verjaardag helemaal vergeten. Verjaardagen zijn al lang niet meer belangrijk voor mij. Misschien omdat het bij mijn ouders thuis geen vaste traditie was om verjaardagen te vieren, of gewoon omdat ik ouder ben geworden. Maar wanneer zoiets uit je mond komt, smelt ik natuurlijk en krijgt mijn geboortedag ineens een grote betekenis.

Toen je me even later samen met je papa zag staren naar de herhaling van Het Journaal, viel er je iets op. Je bent amper zeven. Je begreep dat er in Istanbul, in Turkije dus, het land van je beste vriend Mikhaiel en waar je al een keertje met vakantie bent geweest, een aanslag is geweest, met doden en gewonden. Je hebt meteen de link gemaakt met de aanslagen in Brussel. Maar je stelde vast dat we deze keer anders reageerden.

‘Jullie doen niet zoals vorige keer toen er bommen ontploften in de luchthaven in Brussel’, merkte je op. ‘Waarom eigenlijk?’ vroeg je met je vertrouwde nieuwsgierige blik. Ik was verrast door de opmerking. Ik wist niet wat je precies bedoelde. ‘En wat deden we toen?’ vroeg ik je dan. ‘Jullie waren toen heeeel verdrietig’, zei je. En je trok een gezicht, plagend. Het was even slikken. ‘We waren toen verdrietig omdat de aanslag zo dichtbij was. Brussel is niet zo ver. Istanbul, dat is toch heel ver’, zei ik. Je kunt je je niet voorstellen hoe opgelucht ik was omdat je genoegen nam met dit antwoord. Want, wat moest ik verder nog zeggen?

Nee, er was meer. De aanslagen waren een dubbele tragedie. De daders kwamen uit Molenbeek. Begrijp je nu waarom ik zo aangeslagen was? Het ging om mij en vooral om jou. Wat hebben we met de daders of zelfs met Molenbeek te maken? Niets, puur objectief helemaal niets. En je hebt gelijk om hiertegen in opstand te komen. Jij bent nog nooit in Molenbeek geweest. Wij hebben daar geen familie of vrienden. Ik ben daar wel eens geweest, voor mijn werk, maar dat is al zo lang geleden. En toch, …

Weet je, toen je een baby was, kon ik lang naar je staren als je sliep. Ik bewonderde de onschuld, of genoot gewoon van de rust die op jou neerdaalde wanneer je je overgaf aan de slaap. In je eerste jaren sliep je niet gemakkelijk. De voorbije jaren heb ik me vaak over je gebogen terwijl je sliep. Om je hoofdje goed op het kussen te leggen of om je goed te bedekken. Soms bleef ik lang over je gebogen. Vaak nam ik je hoofdje nog in mijn armen en gaf ik je een kus en een knuffel.

Terwijl ik je iets naar links of naar rechts in je bed schoof, beloofde ik je dat ik er alles aan zou doen om je te beschermen, dat ik alles op alles zou zetten om je een zo normaal mogelijk kindertijd te geven. Zoals alle kinderen die horen te hebben. Dat ik het niet zou toelaten dat je in een hoek gedrukt wordt om wie je bent of dat anderen jouw keuzes in het leven bepalen. Ik beloofde je dat ik ervoor zou zorgen dat je alle kansen krijgt om je te ontplooien en je eigen weg te maken volgens wat jij (en ik :) ) belangrijk vindt en niet wat anderen denken dat jij zou moeten doen of denken.

Het jaar is bijna om. 2016 is een slecht jaar geweest voor enorm veel mensen. Oorlog is het kenmerk van de voorbije jaren. Terreur is nu overal. Het zal even duren vooraleer de rust terugkeert. In het Midden-Oosten waar niet zo lang geleden de hoop ontstond voor een beter leven, voor een rechtvaardiger leven en die heel de wereld inspireerde, is er nu een orkaan bezig die lijkt niet van plan te zijn om op korte termijn weer te gaan liggen.

De wind van de lente die jasmijngeur zou verspreiden, werd in een handomdraai omgetoverd tot een hevige storm met hagel zo dik als kogels die niet alleen velden vernietigde en gewassen neermaaide maar die ook over steden en dorpen raasde, gebouwen deed neerstorten, mensen verpletterde en hen op de vlucht dreef.

De aanslagen van Brussel, hoe erg ze ook waren, zijn slechts splinters van de oorlog in het Midden-Oosten waar ook machtige staten buiten het Midden-Oosten bij betrokken zijn. De fitna is gemakkelijk om aan te steken maar om ze uit te doven is er veel nodig. Nee, het ziet er niet goed uit.

In oktober, was ik in Egypte. Van daaruit leek België, Europa, een oase van rust en welvaart. Toen vroeg ik me af waar we ons in België druk over maakten? Ik had mezelf beloofd om vooral het beste in te zien, in alles. Om van de kleine dingen van het leven, zoals het cliché het wil, te genieten. En weet je wat? Het werkt.

Maar het is een dagelijkse strijd. Eenmaal terug, werd ik geconfronteerd met veel negatieve gevoelens. Ik zag haat en angst. Moeilijk om positief te blijven. Op de aanslag in Istanbul volgden kort na elkaar verschrikkelijke terreurdaden op verschillende plaatsen in de wereld. Een paar dagen geleden is er een aanslag gepleegd op de kerstmarkt in Berlijn en in Syrië duurt de oorlog voort.

Dat als je de ellende van anderen niet au serieux neemt, de ellende jou uiteindelijk zal bereiken en dat er mensen nodig zijn om het tij te doen keren.

Terreur went, hoorde ik iemand op televisie zeggen. Ik weet niet of terreur went. Wat misschien wel begint door te dringen, is het besef dat de wereld moeilijke tijden doormaakt. Dat als je de ellende van anderen niet au serieux neemt, de ellende jou uiteindelijk zal bereiken en dat er mensen nodig zijn om het tij te doen keren.

Onlangs ben ik naar Molenbeek getrokken, op zoek naar hoop, stel je je voor? Ik ben heel lang uit de wijk gebleven. Ik wou niet de ramptoerist uithangen, de buitenstaander, de specialist die komt observeren en gebruik maakt van de naïviteit of de gastvrijheid van mensen om daarna een hautaine analyse te maken die de Molenbeekenaars geen millimeter verder helpt.

Ik heb veel gezien. Ik heb verdriet, boosheid, schaamte, woede en tranen gezien. Maar weet je wat het belangrijkste is? Ik heb vrienden gemaakt. Ik heb nu vrienden in Molenbeek, en dat geeft me hoop.

 

Jouw mama

Meer uit het dossier ‘Liefste 2017,...’

Dag liefste schat. Je kent me, ik ben geen veelschrijver. Deze nieuwjaarsbrief is dan ook geen ellenlang epistel. Ik vond dat ik mijn brief aan jou moest richten. Waarom, vraag je me? Eenvoudig.
CC Gie Goris (CC BY-NA 2.0)
Gie Goris schrijft zijn nieuwjaarsbrief aan Ayoob, een Afghaanse dertiger die hij ontmoette op een vliegerfestival in een stadje op zestig kilometer van Kaboel.
Het was een jaar van hunkering naar respijt en hoop. En toch vinden we die in onze eigen straten. Bij jullie, het verzet van liefde tegen argwaan.
CC Brian Eeles (CC BY-SA 2.0)
Bernard Sintobin is zakelijk leider bij MO*, maar daarnaast is hij ook erkend voogd van een Afghaanse minderjarige asielzoeker.

Meest recent van Samira Bendadi

© Reuters
Wordt ex-CIA agent de nieuwe president van Libië?
Deals om migratie aan banden te leggen, onverwachte topontmoetingen en polemische uitspraken, de Europese leiders zijn de voorbije maanden overijverig geweest in het dossier Libië.
© Samira Bendadi
Lina Atallah: ‘Wie heeft in Egypte controle over de middelen? Dat is de echte vraag'
Lina Atallah, hoofdredacteur van de nieuwssite Mada Masr is erg somber over de situatie in Egypte, maar ze gelooft in de journalistiek en in de kracht van verhalen die lezers kunnen raken
© Brecht Goris
Rachida Lamrabet: ‘Mij gaat het om waardigheid’
Ze maakte haar punt al toen ze het publiek sprak in het ontmoetingscentrum Le Space en daarna in het KVS in Brussel. Nu komt ze opnieuw op dezelfde feiten terug in een essay.
© Youssef Boudlal/Reuters
Protest in het noorden van Marokko: Een politieke crisis en een barst in de samenleving
De zomer was alles behalve rustig in de regio van Al-Hoceima in het noorden van Marokko.