Pinguïn-onderzoekers vinden PFAS in afgelegen Patagonië

In totaal werden 54 Magelhaenpinguïns uitgerust met kleine sensoren die gedurende enkele dagen voorzichtig rond hun poten werden aangebracht.

De sensoren absorbeerden op veilige wijze chemische stoffen uit het water, de lucht en de oppervlakken waarmee de pinguïns in aanraking kwamen terwijl ze voedsel zochten om hun kuikens te voeden. Zo werden de dieren ingezet als ‘toxicologen’, vertellen de Amerikaanse wetenschappers van de Universiteiten van Californië en New York.

‘De enige manier waarop we in het verleden de blootstelling aan verontreinigende stoffen konden meten, was door bloedmonsters of veren te nemen’, zegt dierenarts en mede-auteur van de studie Ralph Vanstreels. ‘Het is geweldig om iets te hebben dat slechts minimaal invasief is. De pinguïns kiezen de bemonsteringslocaties voor ons uit en laten ons weten waar het belangrijk is om dieper te monitoren. Terwijl de dieren gewoon hun gangetje gaan, vertellen ze ons veel over het milieu waarin ze leven.’

Oudere én recente chemicaliën

Na onderzoek van de resultaten bleek dat per- en polyfluoralkylstoffen (PFAS) – vaak forever chemicals genoemd – in meer dan 90 procent van de monsters werden aangetroffen, zelfs in een afgelegen regio als de Patagonische kust in Argentinië.

Bovendien bevatte de cocktail aan aangetroffen chemicaliën een mengsel van oudere verontreinigende stoffen, naast chemicaliën die ondertussen uitgefaseerde PFAS al hebben vervangen.

Zo werden er ook zogeheten GenX-chemicaliën aangetroffen, die PFAS hebben vervangen en doorgaans geassocieerd worden met nabijgelegen industriële bronnen.

Afgelegen ecosystemen

‘Dit toont aan dat deze chemische verbindingen niet lokaal blijven, maar zelfs de meest afgelegen ecosystemen bereiken’, legt hoofdauteur Diana Aga uit. ‘Dit geeft aanleiding tot belangrijke bezorgdheid dat nieuwere PFAS, ondanks dat ze ontworpen zijn als veiligere alternatieven, nog steeds persistent genoeg zijn om zich wereldwijd te verspreiden.’

‘Door pinguïns als bewakers van hun omgeving in te zetten, hebben we een krachtige nieuwe manier om te communiceren over kwesties die relevant zijn voor de gezondheid van wilde dieren en, meer in het algemeen, voor het behoud van mariene soorten en de gezondheid van onze oceanen¹, zegt mede-auteur Marcela Uhart, die verwacht dat de methode ook zal gebruikt worden om vervuiling door olielekkages, scheepswrakken en andere industriële bronnen te identificeren.

‘In de toekomst willen we onze 'milieudetectives' uitbreiden naar nog andere diersoorten’, zegt ook Vanstreels. Hij denkt in eerste instantie aan aalscholvers, die tot een diepte van meer dan 75 meter kunnen duiken.