© Brecht Goris
Column

Schaf het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen af

Het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en Staatlozen slaagde erin om enkele Afghanen uit te wijzen nadat Kaboel al gevallen was. ‘Is onze commissaris-generaal eigenlijk nog wel bij zinnen?’, vraagt MO*columnist Walter Zinzen zich af.
© Brecht Goris
Column

Het wordt tijd dat feiten het beleid bepalen in plaats van politiek geïnspireerde verzinsels

‘Ik viel van mijn stoel toen ik dat hoorde. Zelden heb ik in zo’n korte tijd zoveel onwaarachtigheid gehoord’, reageert Walter Zinzen op uitspraken van Theo Francken in De Afspraak, waar hij was uitgenodigd om uit te leggen hoe hij het Australische vluchtelingenbeleid naar Europa zou vertalen.
© Charis Bastin
Column

Aan Beiroet

Een lied van de Libanese zangeres Fairuz wekt bij Lisette Ma Neza een soort van heimwee op. Heimwee naar Beiroet dat ze vorig jaar bezocht. ‘Als passant, die van niets wist. Maar iets wist ik wel. Dat we op elkaar leken, Beiroet en ik. Beiroet en mijn moeder. Beiroet en Kigali.’
© Brecht Goris
Column

Duurzaam verzet hier en in Libanon

Om “de strijd” in eigen land vol te houden tankte MO*columniste Bie Vancraeynest vorige week enkele dagen bij in Beiroet.  Er hebben zich de voorbije maanden ongelooflijke dingen afgespeeld in de straten van de Libanese hoofdstad. Wat haar opviel: mentale gezondheidszorg is een echt issue geworden.
© Brecht Goris
Column

Wat de verkiezingen in Israël ons leren over de paradox van democratie

Als het over Israël gaat, is er één zin waaraan Anya Topolski zich zwaar ergert – één die ad nauseum wordt herhaald door Westerse politici en media: ‘Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten’. Heeft u ooit gehoord van een democratie waar slechts 50 procent van het volk stemt? De vergelijking met de Zuid-Afrikaanse Apartheid ligt om de hoe ...
© Brecht Goris
Column

Je bent een mens

‘Zou hij zijn vier kinderen uit deze vervloekte oorlog kunnen halen? Waar moest hij naartoe? Hij kende geen enkele plek in de wereld die hem met open armen stond op te wachten.’
© Brecht Goris
Column

Rouwen om onrechtvaardigheid

Anya Topolski doet een oproep om als maatschappij beter te leren rouwen. Wanneer we gebeurtenissen hier in België of ergens anders in de wereld wegstoppen, dan houden we niet alleen de pijn, de kwetsbaarheid op afstand, maar ook ons vermogen tot geluk en blijdschap. Wanneer we ons hart laten verharden, sluiten we ons af voor álle emoties.
© Brecht Goris
Column

Mijn moedertaal is me een stap voor

Sachli Gholamalizad schreef deze toespraak naar aanleiding van het literaire evenement “Aanbevelingen voor een beter leven” van Behoud De Begeerte. Ze bracht de tekst in het Farsi, haar moedertaal.
© Karim Abraheem
Column

It's the people, stupid!

Vandaag en morgen zal Tine Danckaers blijven verdedigen dat menselijke verhalen de adem zijn van echte nieuwsverhalen. Ook omdat ze net daar, in de voorbije vijftien jaren MO*-tijd, de zuurstof voor haar persoonlijke moraal vandaan haalt.
© Brecht Goris
Column

Het gevecht met mijn ergste vijand: mezelf

Sachli Gholamalizad zit in Beiroet, waar ze weer een grens verlegt in de strijd met haar eigen angsten en opgelegde normen. ‘Ik wil de façade van de norm doorboren, de holheid daarvan blootleggen. Durven mens te zijn in al zijn facetten, durven al die kanten van mezelf op te zoeken en aan te kijken.’
© Brecht Goris
Column

Genoeg is genoeg: verwerp de Wet op Terugkeer en omarm de rechten van Palestijnse vluchtelingen

Vandaag de dag zijn er ongeveer zes miljoen Palestijnse vluchtelingen verspreid over de hele wereld, zegt Anya Topolski in haar column. ‘Zoals ik mijn lezers vraag in de schoenen van mijn familie te stappen, voel ik het ook als mijn verantwoordelijkheid om in de schoenen te stappen van die Palestijnen wier levens werden verwoest terwijl de Jo ...
© Brecht Goris
Column

Wat de staat Israël ons zou moeten leren over Europa’s heden en verleden

MO*columniste Anya Topolski is verbaasd dat de huidige generatie amper iets weet over Europa’s beschamende verleden. De oprichting van de staat Israël in 1948 was een pleister op Europa’s antisemitisme en verantwoordelijkheid. Het zorgde ervoor dat Europa zijn verleden nooit onder ogen hoefde te zien en nooit hoefde ...

Pagina's