© Jimmy Kets / ID Photo Agency
Essay

Hoe werken en leven we na corona?

Hoe waardevol zorg of wandelen in een bos zijn, werd het afgelopen jaar wel duidelijk, schrijft Nick Meynen. ‘We weten ondertussen dat het "iedereen-voltijds-werken-concept" moreel failliet is. Er is dan ook geen “terug naar normaal”.’
© Fatinha Ramos
Essay

Het verhaal van Mike, slachtoffer van politiegeweld in Nigeria

‘Mike stierf uiteindelijk aan een ziekte. Ik denk dat het een gebroken hart was.’  De Belgisch-Nigeriaanse schrijfster Chika Unigwe beschrijft de oorzaak van die ziekte: politiegeweld in Nigeria, onder andere door de beruchte SARS-eenheid.
© Kristof Devos
Essay

Het verzet dat de problemen van nu voorzag

Een hele generatie leerde dankzij het verzet van de jaren 1960 en 1970 omzien naar het milieu en de ongelijkheid in de wereld. Ze schreef daarmee nieuwe grote verhalen, hoewel conservatieven die tijd dikwijls als ‘normloos’ aanmerken.
© Eric Lafforgue
Essay

Hoeveel koeien ben ik waard?

Wat leert een bruidsschat ons over menswaardigheid? Valt er een valuta te kleven op je basiseigendom, de heerschappij over je eigen doen en laten, je eigen lichaam?  Lisette Ma Neza keert in gedachten terug naar het land van haar moeder en grootmoeders en neemt ons mee op een poëtische reis.
CC Needpix
Essay

Het belang van banaliteit

We delen allen het diepmenselijke verlangen naar een banaal leven, schrijft Geert van Istendael in zijn bijdrage aan “Onvoltooid Verleden Tijd”. De hoop op zekerheid, sociale bescherming en de afwezigheid van repressie.
© Elise Vandeplancke
Essay

Van allochtoon naar expat: wat een promotie

‘Soms zijn de horden te hoog om te springen. Je loopt er doorheen, je valt er over.’ Auteur Aya Sabi wikt en weegt, kauwt en herkauwt haar teksten in de taal die niet die van haar grootvader was. Met de "verkeerde" naam en de "foute" huid behoort ze niet tot de geprivilegieerde klasse.
© Raymond Depardon / Magnum
Essay

Mijn moeder mocht niet genieten van seks. Waarom zou ik het dan doen?

Schrijver Sulaiman Addonia gaat door het leven zonder een ander aan te raken, behalve met zijn woorden. Zoveel anderen uit zijn gemeenschap waren daartoe gedwongen, maar met één verschil: zij waren vrouwen en meisjes, hij niet.
© Belgaimage / Agefotostock
Essay

Niemand mag achterblijven, en net dat houdt ons staande

Hoe behouden we onze waardigheid, ons opgegeven hoofd, als onze omgeving ons niet zal overleven en wij onze omgeving evenmin? Nu het Groot Barrièrerif terminaal verklaard is en het smeltpunt bereikt is, reflecteert auteur Anne Provoost over hoe solidair we werkelijk zijn.
CC Joey Zanotti (CC BY 2.0)
Essay

De stad is niemands eigendom, net zomin als de rivieren, de maan en de sterren, de bomen in het bos

Auteur Rachida Lamrabet roept op om verantwoordelijk en zorgzaam om te gaan met elkaar, met de taal waarmee we over elkaar spreken, en met de toekomst van de stad waarin de volgende generaties zullen wonen als wij alles uit handen hebben gegeven. Dat alles, schrijft ze, zit in het filosofische begrip "al amanah". 
© Annelien Smet
Essay

‘Racisme begint met taal en etiketten’

‘Als we ons niet bewust zijn van de oerneiging om anderen een etiket op te kleven, openen we de taalregisters om racisme “relatief” te noemen.’ Daarom moeten we volgens Mark Van de Voorde reflecteren over menswaardigheid als een tere roos.
© Nanna Heitmann
Essay

‘U bent niet nuttig. Ik ben niet nuttig. Mensen zijn niet nuttig’

Mensen gelijkstellen aan hun potentieel op de arbeidsmarkt is een krasse ontkenning van menswaardigheid. Dat stelt Geert van Istendael in een essay over neoliberale dogma’s die, in navolging van de slavernij, al decennialang mensen beperken tot hun nut. ‘Wat kost het ons? Wat brengt het op?
© Jan Hunin
Essay

‘De geschiedenis leert dat je van revoluties niet veel goeds kan verwachten’

Jan Hunin keert voor zijn boek Niemandsland. Een reis naar de oorlog in Oekraïne terug naar het Donetsbekken, vijf jaar nadat hij er verslag deed van de gruwelen van de oorlog. Het is een gebied waar westerse journalisten allang niet meer welkom zijn. Een mooi land, schrijft Hunin. Mooi maar meedogenloos.

Pagina's