© Brecht Goris
Column

Waar blijft de luidspreker van de chronisch zieken en kwetsbaren?

Dat we willens nillens met elkaar verbonden en voor elkaar verantwoordelijk zijn. MO*columniste Bieke Purnelle had gehoopt dat de ellende van de pandemie ons die ene les toch geleerd zou hebben. 'Ik vraag me af hoe die weegschaal eruitziet, waarin men mensenlevens legt om af te wegen.'
© BRecht Goris
Column

Mijn vaderland is de Nederlandse taal

De gedachten van Geert Van Istendael zijn wat verward als ze zijn identiteit(en) proberen te vatten. Maar zijn vaderland, ‘mijn enige, ware vaderland’, is de Nederlandse taal. En die verdedigt hij met hand en tand tegen alle belagers. Vooral tegen belagers van binnen de grenzen.
© Brecht Goris
Column

Selectieve blindheid

Selectieve blindheid, je vindt ze altijd bij dezelfde types, schrijft MO*columnist Walter Zinzen. 'Niet alleen zijn ze voor grenzen als forten, niet alleen zijn ze fanatieke liefhebbers van kernenergie, ze zijn ook tegen het cordon sanitaire.'
© Konstantinakos Tsanakas
Column

Met huidskleurige potloden alleen gaan we de school niet veranderen

Na de kerstvakantie is het zover, de peuter van MO*columniste Kelia Kaniki Masengo wordt kleuter en zal naar school beginnen gaan. Een jaar geleden nam ze zich als moeder voor om die school eigenhandig antiracistisch te maken. Maar dat blijkt meer voeten in de aarde te hebben dan gedacht.
© Brecht Goris
Column

Woedebeheersing: de grootste uitdaging voor het nieuwe jaar?

Is woede verspilde energie of kan het ook een motor zijn? Woede kan constructief zijn, schrijft MO*columniste Bieke Purnelle. 'Maar ze heeft ook constructieve ideeën nodig om meer te zijn dan gevaarlijke energie. Helaas heerst ideeënarmoede daar waar de beslissingen worden genomen.'
© Konstantinakos Tsanakas
Column

Werknemers met een kleur of met een handicap? ‘We vinden ze niet’

MO*columniste Kelia Kaniki Masengo maakt haar persoonlijke balans op van een jaar in de frontlinie van het inclusiewerk, en die is niet onverdeeld positief.  ‘Ik word me steeds meer bewust van systemisch onrecht en onrechtvaardigheid, en dat doet me geen deugd.’
© Brecht Goris
Column

De vrouw die haar land omarmt

Ze is nu echt weg, ex-bondskanselier Angela Merkel. Tot de laatste snik bleef ze haar superieure kwaliteiten als wijze almoeder van heel Duitsland tentoonspreiden. MO*columnist Geert Van Istendael blikt terug op haar bewogen leven en carrière.
© Brecht Goris
Column

In de trein is plaats genoeg voor iedereen

Er zit meer vrijheid en vooruitgang in het streven naar een 'genoeg voor iedereen' dan in het blind vasthangen aan een ‘steeds meer’, schrijft MO*columnist Jan Mertens. ‘In de trein zie je ook altijd van die mensen die vinden dat ook hun boekentas en voeten een zitplaats nodig hebben.’
© Konstantinos Tsanakas
Column

Aan mijn kind vertel ik dit jaar inclusieve sinterklaasverhalen

MO*columniste Kelia Kaniki Masengo worstelde zich jarenlang zo goed mogelijk door de sinterklaasperiode. Ze hield zich buiten het zwartepietendebat, tot ze moeder werd. ‘Want voor mijn peuter ben ik een superheld, en superhelden zorgen voor een betere wereld.’
© Brecht Goris
Column

De échte bedreiging van onze democratie

Niet de (eventuele) vaccinatieplicht, niet de covidsafepas, niet het mondmasker bedreigen onze democratie maar de particratie, stelt MO*columnist Walter Zinzen. 'Het lijkt wel alsof partijvoorzitters menen dat ze niet hun partij maar het land moeten besturen.'
© Brecht Goris
Column

Verboden te redden

Mensen staan terecht omdat ze anderen hebben gered, terwijl Europa inlichtingendiensten traint die mensen terugbrengt naar detentiecentra waar ze worden mishandeld en gemarteld, merkt MO*columnist Bieke Purnelle cynisch op. ‘Soms vraag ik mij af of de mensensoort het redden wel waard is.’
© Brecht Goris
Column

Als je alle schurken en viespeuken uit de kunst verwijdert, blijft er nauwelijks iets over

'Ik verwerp iedere vorm van censuur. Achter censuur schuilt altijd een hang naar dictatuur.' Dat schrijft MO*columnist Geert Van Istendael in zijn loflied voor alles en iedereen, maar vooral voor Pablo Neruda en vertaler Bart Vonck.

Pagina's