© Elise Vandeplancke
Essay

Van allochtoon naar expat: wat een promotie

‘Soms zijn de horden te hoog om te springen. Je loopt er doorheen, je valt er over.’ Auteur Aya Sabi wikt en weegt, kauwt en herkauwt haar teksten in de taal die niet die van haar grootvader was. Met de "verkeerde" naam en de "foute" huid behoort ze niet tot de geprivilegieerde klasse.
(c) Brecht Goris
Column

Er zijn de verkiezingen en er is morgen

Aya Sabi verwerkt de verkiezingsuitslag op haar eigen, poëtische manier. Maar vergeet niet: er is de taal en er is de betekenis.
© Brecht Goris
Column

Ramadan: vasten gaat over eten

Aya Sabi is er helemaal klaar voor, laat de ramadan maar beginnen. Maar ze wil daar graag wat dieper over denken, en dan komt ze al vastend uit bij eten, recepten, verleden en de grote tafel waaraan iedereen welkom is. Of zou moeten zijn.
© Brecht Goris
Column

Verhalen die een honger stillen

MO*columniste Aya Asabi wil de geluidsmuur overstijgen. Ze wil verhalen brengen die gezond zijn, niet toxisch, die echt zijn, met echte mensen en dingen die echt gebeuren. En niet de dingen zoals we ze verwachten, zoals we er een construct van hebben gebouwd in ons hoofd.
© Brecht Goris
Column

De vrijheid van belediging

Deze column is geschreven na de aflevering van “Voetbal Inside” waarin Nederlandse voetbalanalisten lachten met de moedige Bo van Spilbeeck. Over hoe deze humor problematisch is. Aya Sabi stelt zichzelf de vraag voor wie deze mensen nu eigenlijk tv maken?
© Brecht Goris
Column

Rug recht. Blik op oneindig.

Aya Sabi is er nog niet in geslaagd om een olifantenvel te kweken tegen dagelijks racisme. Gelukkig, want haar grootste angst is om haar geloof in de mensheid te verliezen, om niet meer geraakt te worden. Ze hoopt dat we in 2018 allemaal ‘onder die deken van dons, dat zachte verraad, het sluipende gif vandaan kruipen.’
© Brecht Goris
Column

Nepdebat in het Wilde Westen

Wat ik van de islamisering vind, vroeg ze in een verlaten café in Hasselt. De barman droeg een geldgordel. Ik beeldde me in dat er punten aan zijn laarzen groeiden. Het Wilde Westen. Daar bevind ik me, dacht ik.
© Brecht Goris
Column

Verboden in te rijden

Een banale verkeersovertreding was voor een racistische man ergens in het Vlaamse land het signaal om een lange tirade af te steken. Aya zweeg, het was niet mogelijk hem te overstemmen. Deze column is dan ook aan de man in kwestie gericht. Omdat ze hem toch enkele dingen wil duidelijk maken.
© Brecht Goris
Column

Vrouwen die niet sterven

Een goed boek staat niet in je kast. Het nestelt zich tussen je longen en hart. En iedere keer dat je tijdens het lezen ademhaalt, piept het een beetje. Goede literatuur beneemt je de adem om je daarna met licht en lucht te vullen. 
© Brecht Goris
Column

Een lijf om in te dansen

Tijdens de hete zomermaanden beschouwt MO* columniste de vijftig tinten van het Marokkaanse gekoloniseerde lichaam. Over henna en haar, huid, kleur en krul, Aya fileert schoonheidsidealen en danst doorheen eeuwen van zelfhaat, slavernij en extensions. 
© Brecht Goris
Column

Stille liefdes in tijden van betekenisloos lawaai

MO*columniste Aya Sabi gaat op haar eigen manier om met al het slechte nieuws dat ons bijna dagelijks overspoelt. 
© Brecht Goris
Column

Ode aan de vrouw die durft dromen

In haar eerste column voor MO* schrijft de jonge columniste Aya Sabi een ode aan haar overgrootmoeder. De vrouw die, zo schrijft ze, haar leerde lachen en zelf het lachen nooit verleerde. ‘En terwijl ik deze ode aan mijn overgrootmoeder schrijf, staan er vrouwen in de straten van Marokko om op te komen tegen onrecht.’